733.

PL: 
"Teraz już wiem jak to jest być czarnym i odrzucanym, tylko dlatego, że wyglądasz jak wyglądasz. Teraz znam to uczucie"  mówi Bryon Widner, były skinhead, z całym ciałem poznaczonym ideologicznymi tatuażami. Z trudem wyrwawszy się z objęć Vinlanders Social Clubu, grupy którą sam stworzył, Widner, walczy dalej, by utrzymać rodzinę, swoją żonę Julie oraz czworo ich dzieci, i traci nadzieję, bo jeszcze zanim otworzy usta, tatuaże mówią wszystko... Bez ubepieczenia zdrowotnego i bez pieniędzy na operację, planuje kupić kwas, wierząc, że blizny będą szokować mniej niż nienawistne tatuaże.
Dzięki determinacji żony, Widnerowi udaje się nawiązać kontakt z Southern Poverty Law Centre, niepaństwową organizacją podejmującą skuteczne działania przeciw faszystowskim i rasistowskim ugrupowaniom. SPLC decyduje się pomóc w sfinansowaniu usuwania tatuaży. W tym samym czasie rodzi się pomysł, by nakręcić dokument. I tak powstaje "Erasing Hate" (pol. "Wymazując Nienawiść"), zapis 16. miesięcy, podczas których Widner przeszedł dwadzieścia pięć zabiegów (większość pod narkozą), zapis nieopisanego bólu, ale też czasu pełnego wsparcia i miłości Julie, a także wiary otoczenia, że nowa twarz, pozwoli naprawe rozpocząć Widnerowi nowe życie.
Dziś Widner ma twarz i szyję wolną od tuszu i pracę, tatuaże na rękach i torsie powoli zakrywa neutralnymi wzorami, i choć po usunięciu tatuażu cierpi na brak pigmentu na szyi i dłoniach, miewa częste migreny i musi unikać słónca, to jak twierdzi "to mała cena za to, by znów być człowiekiem".


ENG:
A story of reformed skinhead Bryon Widner, removing facial tattoos, embracing family life and becoming human - find out more at the website of the movie: Erasing Hate .

Skrócona wersja dokumentu tutaj / A shortened version of the documentary can be watched here:

584.

PL:
"Własne zdanie zostawiam za drzwiami. Zawsze powtarzam: jeśli chcesz wiedzieć co o tym myślę, pójdźmy gdzieś i pogadajmy przy piwie, jeśli chcesz znać fakty - spójrz na moje zdjęcia.
Fotografuję członków Klanu, każdy z nich ma pracę którą przez swoje poglądy mógłby stracić, a jednak zaprosili mnie do swoich domów, i pozwolili sfotografować najważniejsze obrzędy. Wygoogluj moje nazwisko i zobaczysz jak często odwiedzam choćby Haiti, a jednak większość organizacji związanych z Klanem, nie ma do mnie zastrzeżeń."
Fotograf Anthony Karen w wywiadzie dla bloga miad-fa382.
Zdjęcia pochodzą z najnowszej książki Karena "Niewidzialne Imperium: Ku Klux Klan"
a napisał mi o nich M. Ryka:)

ENG:
"I leave my opinions at the door. I tell people this: if you want to hear my personal opinion we can go out and chat over a drink, if you want facts, look at my pictures.
The people I photograph that are in the Klan all have jobs that they possibly could lose due to their beliefs, but they trust me into their homes and let me photograph their most sacred rituals. Anybody can Google my name and see how often I visit places like Haiti, and yet most Klan organizations welcome me without any restrictions."
Photojournalist Anthony Karen interviewing by miad-fa382 blog.
The pictures are part of the Karen's book “The Invisible Empire: Ku Klux Klan”
Thank you Ryka for getting me to know about:)

575.

PL:
"Wsrod superbohaterow jest nas czterech, ja i jeszcze trzech tatuatorow", a oprocz tego ojcowie, lekarze, stróże, geje, razem ponad 300 oficjalnie zarejestrowanych w Stanach Zjednoczonych superbohaterow.
Wariaci w czerwonych jedwabnych gatkach, maskach z papier mache, siatkowych koszulkach czy chelmach ozdobionych naklejkami, w dokumencie "Superheroes" Michaela Barnetta przestaja byc zwyklymi przebierancami, a ich idealizm, zapal, wiara w to, ze sa w stanie zmienic swiat na lepsze skutecznie zmazuja usmiech pogardy z ust widza, i autentycznie wzruszaja.
Zwlaszcza takie rude czarownice jak ja, ktore choc lubia czerwona bielizne, to jednak niekoniecznie na wierzchu.
Wiecej na: superheroesthemovie.com
a polubisz na: facebook.com/SuperheroesDocumentary
i klasycznie IMBD


ENG:
"There're four of us that are tattoo artists and also superheroes", there're also fathers, doctors, guards, gays, you name it, that are part of registered community of 300 USA's superhero members.
In Michael Barnett's documentary "Superheroes" those weirdos wearing red silk panties, paper mache masks, net shirts or helmets with stickers, are not just some fancy dressers, and their passion, idealism, believe that they can change the world actually wipe the smile off watcher's face, and kinda touches.
Especially redhaired witches like myself, who actually like red underwear, but more when kept under;)
More to be found at superheroesthemovie.com
if you like it, keep on: facebook.com/SuperheroesDocumentary
and as always: IMBD

563.

PL:
Polski filmowiec Janusz Mrozowski mawia ze więzienia to miejsca "stężonego człowieczeństwa", potwierdzając to swoimi dokumentami. W dwugodzinnym "Bad Boys. Cela 425" zmiescił cos, co na pierwszy rzut oka bardziej juz skondensowane byc nie mogło. Ośrodek karny w Wołowie, 900 miejsc, 1400 osadzonych, 10dni, 7 mezczyzn, 15 metrow kwadratowych jednej celi, zero prywatnosci, a wszystko to doprawione oddechami wspolosadzonych, zapachem jedzenia, środków czystości czy potu.
I mimo ze Mrozowskiemu nie udalo sie uniknac moralizatorstwa i pogrywania na wspolczuciu, to zrobil to na tyle delikatnie, ze czekam z niecierpliwoscia na "Bad Girls. Cela 77".
Wiecej na http://www.stopklatka.pl/BadBoys

ENG:
A Polish filmmaker Janusz Mrozowski used to say that prisons are places of "condensed humanity", which he actually shows in his documents. In 2h long documentary "Bad Boys. Cell 425" Mrozowski compressed things that couldn't be compressed anymore by anyone else. Wolow prison, 1400 inmates for a cell capacity of 900, 10 days, 7 men, 160 foot square one cell, zero privacy, and all this spiced by inmates' breathes, smell of food, bleach and sweat.
Even though Mrozowski didn't avoid some moralizing and played the sympathy card, it was so delicate, that I cannot wait to watch "Bad Girls. Cell 77".
IMDB

489.

PL:
O projekcie Andyego Abramsa po raz pierwszy uslyszalam kilka lat temu, majac zaledwie jeden tatuaz i bedac zupelnie obojetna wobec wlasnego drzewa genealogicznego. Dzis, majac wieksza swiadomosc jednego i drugiego - obejrzalam film.
Abrams (antropolog, filmowiec, pisarz) w dokumencie "Tattoo Jew" rozmawia z mlodymi, wytatuowanymi Żydami o tatuazu i tatuowaniu w kontekscie historii, religii i kultury, pokazujac jak mocno rozni sie postrzeganie judaizmu 20-30 letnich amerykanskich Żydów od judaizmu ich rodzicow. Tatuaz juz nie konotuje negatywnie i choc swiadomosc religijnego tabu i skojarzenia z Holocaustem wciaz sa zywe, to bohaterowie "Tattoo Jew" traktuja go raczej jako sposob na wyrazenie siebie, swoich pogladow, sympatii czy strachu, czasem nawet jako sposob na coming out.
Wiecej o filmie na tattoojewmovie.com


ENG:
"Tattoo Jew examines the growing trend of Jewish people with tattoos within the context of religion, culture and history. This is not your parents’ Judaism. Tattoo Jew reveals a new Jewishness, a unique place where traditional Judaism meets tattoo culture. In interviews conducted across the United States, a variety of interesting subjects convey a deep passion, a sense of humor, and a strong connection to Jewish roots."
More about Andy Ambrams' movie: tattoojewmovie.com

255.

PL: Hanna Jarząbek - od roku fotografuje życie codzienne lesbijek z Krakowa, Warszawy, Gdańska.
klik po cały art w Wysokich Obcasach i więcej zdjęć

ENG: Hanna Jarzabek - photographes lesbian couples from Krakow, Warsaw, Gdansk
click to read the whole article in Wysokie Obcasy (polish only) and to see some more pics